Βιογραφία

Skiadaresis

Γεννημένος στην Άσσο της Κεφαλλονιάς το 1931, ήταν το τελευταίο παιδί μιας 8μελούς οικογένειας. Ο παππούς του Γεράσιμος μαθήτευσε κοντά στον γλύπτη Δεστούνη. Πήρε το όνομα του πατέρα του , Δημήτριος , που τον έχασε αμέσως μετά την γέννησή του, μόλις 8 μηνών.

Τα παιδικά του χρόνια πέρασαν , εκτός από την έλλειψη του πατέρα, και με τη στέρηση των βασικών αγαθών. Η οικογένεια μεγάλη, οι δουλειές για τα μεγαλύτερα αδέρφια ελάχιστες.

Το 1940 το μικρό χωριό του κατελήφθη από τους Ιταλούς. Ήταν μόλις 9 χρονών. Στα 13 του χρόνια έχασε το ένα του μάτι σε μια αντάρτικη αποθήκη πυρομαχικών εξαιτίας ενός λάθους.

Η σχέση του με τη θάλασσα ήταν αναπόφευκτα στενή λόγω της θέσης του μικρού χωριού του στο νησί της Κεφαλλονιάς . Από όποια πλευρά και να έστρεφε το βλέμμα του αντίκρυζε θάλασσα.

Η σχέση του με το ξύλο ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, όταν ακολουθούσε το μεγάλο του αδερφό Αργύρη σε μαραγκοδουλειές στα γειτονικά χωριά. Στη πλάτη κουβάλημα τα εργαλεία και περπάτημα ωρών για ένα κομμάτι ψωμί. Το εργαλείο της δουλειάς του , το ξύλο , έγινε γι αυτόν δεύτερη φύση του. Του πρόσφερε τα βασικά είδη διαβίωσης. Του πρόσφερε όμως επιπλέον και την ικανοποίηση της δημιουργίας .

Το 1953 χτύπησε το νησί ο καταστροφικός σεισμός . Ήταν μόλις 22 χρονών. Το χωριό του δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτα πλέον.

Αναγκάστηκε να μπαρκάρει, να δουλέψει στη θάλασσα. Και έτσι ξεκίνησε η “φυλάκισή ” του. Ατέλειωτα ταξίδια με τα καράβια ως καραβομαραγκός. Ταξίδεψε μέσα στη πλωτή “φυλακή” του όπως την ονόμαζε , σε όλα σχεδόν τα μέρη του κόσμου. Στη Σουηδία έκλαιγε από το κρύο. Που να βρεθούν περισσά χρήματα για ρούχα ζεστά.

Θάλασσα σημαίνει μοναξιά. Ξόρκισε όμως τη μοναξιά του φτιάχνοντας καράβια πάνω στα καράβια . Η “φυλακή”, τον ενέπνευσε και τον παρότρυνε προς τη καλλιτεχνική δημιουργία. Ο ίδιος αναφέρει : «Στο πλοίο “Απολλώνια” έκατσα 9 χρόνια. Είχα δημιουργήσει εκεί ένα εργαστήριο το οποίο είχε δυο παράθυρα, ένα από τη μεριά του βαποριού και ένα από την άλλη. Από όποια μεριά κι αν πήγαινα ήτανε η θάλασσα. Όταν ξεκινούσα κάθε έργο μου, μου “μίλαγε” κάθε στιγμή. Όταν είχε φουρτούνα δούλευα καλύτερα . Δεν με ενοχλούσε κανείς. Ενδιαφέρομαι όχι μόνο για την εξωτερική εμφάνιση αλλά και για τον εσωτερικό χώρο που πρέπει να είναι αυθεντικός , ανθρώπινος , καλαίσθητος. Διακοσμώ τους εσωτερικούς χώρους όπως πραγματικά ήτανε ή είναι. Φτιάχνω δηλαδή τα σαλόνια , το γραφείο του καπετάνιου, τις κρεμαστές λάμπες, τα τραπέζια κλπ. Τα πάντα κινούνται. Όπως ακριβώς είναι στη πραγματικότητα. Η κατασκευή των πλοίων αυτών στηρίζεται σε γνώσεις που αποκομίζω από το διάβασμα ειδικών βιβλίων , τις φωτογραφίες και σε πράγματα που έχω δει από κοντά. Παράδειγμα οι πυροσβεστήρες που έχουμε σήμερα αντικατέστησαν τα μπουγέλα τα ξύλινα, που ήταν γεμάτα άμμο. Εκείνη την εποχή είχαν ή μπουγέλα ή χειροκίνητες αντλίες και στις δυο πλευρές του καραβιού που τις δούλευαν αντίστοιχα δυο άνθρωποι. Παράλληλα αφήνω τη φαντασία μου να με οδηγήσει στο σωστό αποτέλεσμα.»

Η Τέχνη προκαλεί τις ανθρώπινες αισθήσεις. Μέσα στο έργο του Δ. Σκιαδαρέση αποτυπώνεται η ψυχική κατάσταση , τα συναισθήματα , ο οραματισμός του καλλιτέχνη. Η καλλιτεχνική ψυχή του Δημήτρη Σκιαδαρέση τον ένωσε με δεσμούς φιλίας με τον ασυρματιστή της «βραδινής βάρδιας», τον ποιητή Ν. Καββαδία. Ταξίδεψαν μαζί στο φορτηγό “Περσέας” , στο “Απολλώνια” , στο “Λυδία”.